<div class="panel panel-success">
	<div class="panel-heading" style="background: #33CCCC;">{{title}}</div>
	<div class="panel-body">
		<div class="col-sm-12"><b>Linux</b> – rodzina uniksopodobnych systemów
			operacyjnych opartych na jądrze Linux. Linux jest jednym z przykładów
			wolnego i otwartego oprogramowania (FLOSS): jego kod źródłowy może
			być dowolnie wykorzystywany, modyfikowany i rozpowszechniany[2].
			Pierwsza wersja jądra Linux została udostępniona publicznie 17
			września 1991 dla architektury komputera PC, wykorzystującego
			mikroprocesor o architekturze IA-32. Do jądra dołączono narzędzia
			systemowe zwane też „Development Kit” oraz biblioteki z projektu GNU
			aby otrzymać nadający się do użytku system operacyjny. Z tego powodu
			powstała też alternatywna nazwa kompletnego systemu: GNU/Linux[3].
			Obecnie jest on udostępniany w formie licznych dystrybucji Linuksa,
			które składają się z jądra (niekiedy zmodyfikowanego w stosunku do
			oficjalnej wersji) i zestawu pakietów oprogramowania dobranego do
			różnorodnych wymagań. Dystrybucje zawierają głównie oprogramowanie na
			licencjach FLOSS, jednak najczęściej zawierają też lub pozwalają na
			łatwe doinstalowanie pewnej liczby programów na licencjach
			własnościowych. Jednym z zastosowań Linuksa są środowiska serwerowe,
			dla których komercyjne wsparcie oferują również duże firmy
			komputerowe jak IBM, Sun Microsystems, Dell, Microsoft,
			Hewlett-Packard, Red Hat i Novell. Linux działa na szerokiej gamie
			sprzętu komputerowego, wliczając komputery biurkowe, superkomputery i
			systemy wbudowane, takie jak telefony komórkowe, routery oraz
			telewizory (np. LG[4], Samsung).</div>
		<div class="col-sm-12">
			<br> <img class="images" src="resources/img/linux/linux1.gif">
		</div>
		<div class="col-sm-12">
			<br> <b>Historia rozwoju</b><br> Linus Torvalds, twórca
			jądra Linuksa Historia Linuksa rozpoczęła się w 1991 roku, kiedy to
			fiński programista, Linus Torvalds poinformował o hobbystycznym
			tworzeniu przez siebie niedużego, wolnego systemu operacyjnego,
			przeznaczonego dla procesorów z rodzin i386 oraz i486[5]. Linus
			stworzył jednak tylko jądro, pełny system operacyjny potrzebował
			jeszcze powłoki systemowej, kompilatora, bibliotek itp. W roli
			większości z tych narzędzi użyto oprogramowania GNU[6], co jednak w
			przypadku niektórych komponentów systemu wymagało poważnych zmian,
			niekiedy finansowanych przez Projekt GNU[7], niekiedy dokonanych już
			wcześniej przez Linusa Torvaldsa[8]. Dużo pracy wymagało także
			zintegrowanie systemu do postaci dystrybucji[9], które umożliwiały
			zainstalowanie go w stosunkowo prosty sposób. Jednymi z pierwszych
			były opublikowany 16 lipca 1993 Slackware Linux[10] czy założony
			miesiąc później Debian[11], nazywający siebie GNU/Linux
		</div>
		<div class="col-sm-12">
			<br> <b>Zastosowanie</b><br>Linux stosowany jest jako
			podstawowy system operacyjny serwerów (w tym WWW, FTP, pocztowych,
			baz danych), zapór sieciowych, routerów, a także w systemach
			osadzonych oraz w niektórych odtwarzaczach DVD i tunerach DVB. Ze
			względu na powstanie i rozwój dystrybucji o łatwej instalacji i
			dużych zasobach oprogramowania, Linux znajduje również zastosowanie
			na rynku komputerów biurowych i domowych. Rządy kilku państw
			europejskich prowadzą wdrożenia Linuksa na komputerach administracji
			państwowej. Ponadto ze względu na bezpieczeństwo, stabilność,
			możliwość audytu i łatwość modyfikacji kodu źródłowego, z Linuksa
			korzystają agencje wywiadowcze, kontrwywiad i wojsko. Linux
			wykorzystywany jest przez niektóre banki i instytucje finansowe.
			Przykładowo, system notowań Wall Street oparty jest na tym systemie
			operacyjnym, jak i również Londyńska Giełda. Linux jest używany w
			większości superkomputerów z listy TOP500. Znalazł również
			zastosowanie w przemyśle filmowym – zarówno na serwerach, jak i
			stacjach roboczych. Jest najpopularniejszym systemem na komputerach
			wykorzystywanym do tworzenia animacji i efektów specjalnych. Z jego
			możliwości korzystają między innymi studia Dreamworks, Pixar czy
			Industrial Light & Magic. Również aparatura medyczna, np. tomografy
			komputerowe firmy GE, korzysta z systemu operacyjnego Linux.
			Popularne punkty dostępu sygnału Wi-Fi również opierają się na
			uproszczonym jądrze Linuksa i procesorach ARM, coraz częściej
			pojawiają się też telefony komórkowe z tym systemem. System Linux ma
			również zastosowanie w nawigacji GPS, np. firma TomTom opiera
			działanie swoich urządzeń na tym oprogramowaniu. Wiele dekoderów
			telewizji satelitarnej i naziemnej działa pod kontrolą systemu Linux.
			Zasadniczo obecnie (2013) sprzedaż smartphone z Androidem (opartym na
			Linuksie) dominuje na rynku wobec innych, a co najmniej co trzeci
			zaawansowany telefon na świecie posiada system oparty na
			Linuksie[16]. Liczba urządzeń (tylko telefony i tablety) z samym
			Androidem to ponad 608 milionów, podczas gdy liczba wszystkich
			urządzeń pod kontrolą Microsoft Windows to ok. 1,5 miliarda[17]. Do
			urządzeń z Linuksem trzeba dodać serwery, komputery osobiste oraz
			zapowiedziane i wykonane migracje szkół i administracji- np. z
			Federacji Rosyjskiej
		</div>
		<div class="col-sm-12">
			<br> <img class="images" src="resources/img/linux/linux2.gif">
		</div>
		<div class="col-sm-12">
			<br> <b>Interfejs wiersza poleceń</b><br>Interfejs wiersza
			poleceń Linux zawiera interfejs wiersza poleceń (CLI) jako część
			funkcji przejętych z Uniksa. Dystrybucje wyspecjalizowane na serwery
			lub administrację mogą używać wiersza poleceń jako jedynego
			interfejsu. Nieobecność interfejsu graficznego (GUI) pozwala na
			zminimalizowanie wykorzystywanych zasobów systemowych. Maszyny z
			Linuksem mogą równie dobrze działać bez podłączonego monitora. Aby
			administrator mógł się na nich zalogować, potrzeba albo zdalnego X11,
			albo terminal musi być uruchomiony z protokołu takiego, jak SSH lub
			telnet. W sieciach lokalnych zdalne używanie X11 jest przeważnie
			akceptowalne, ale na dłuższe dystanse operacje te mogą zajmować za
			dużo czasu. Innym sposobem na zarządzanie systemem bez urządzeń HID
			(Human Interface Device) i sieci jest terminal podłączany przez port
			szeregowy - głównie służący do debugowania i diagnostyki urządzeń
			wbudowanych. Na początku wiele operacji wykonywanych w Linuksie
			wymagało użycia wiersza poleceń. Rozwój dystrybucji przeznaczonych na
			komputery biurkowe i domowe zmienił ten stan rzeczy. Mimo wszystko,
			wiele podręczników i tutoriali często podaje możliwość rozwiązania
			problemu z wiersza poleceń nawet, gdy można to zrobić używając
			aplikacji graficznej. Wiersz poleceń jest uniwersalny w świecie
			Linuksa, gdzie graficzny interfejs na każdej maszynie może być inny.
			To również ułatwia współpracę między Linuksem i innymi maszynami,
			które również używają wiersza poleceń, np. Mac OS X. Łatwiej jest
			również udzielić pomocy, gdy operacja ta sprowadza się do
			napisania/skopiowania tego, co należy wkleić do terminala. Dobrze
			zaprojektowane GUI jest łatwiejsze w użyciu dla większości zadań,
			lecz bardziej doświadczeni użytkownicy mogą wciąż preferować linię
			komend; naukowcy, inżynierowie i twórcy oprogramowania najczęściej
			używają właśnie terminala. Wiele ważnych programów nie ma GUI. Wiersz
			poleceń jest wyposażony w automat, pozwalający na kilkukrotne lub
			opóźnione wypełnianie zadań i naturalnym procesem jest to, że komenda
			wykonująca pewne zadanie jest wpierw wydawana bezpośrednio, a potem
			używana ponownie w skrypcie zapewniając automatyzację. Graficzny i
			tekstowy interfejs mogą również nawzajem się uzupełniać. Jest wiele
			graficznych emulatorów terminali, np. xterm, rxvt, aterm,
			gnome-terminal i konsole. X11 potrafi zapewnić komunikację między
			tymi programami a wierszem poleceń. Dodatkowo, XFCE, KDE oraz GNOME
			oferują narzędzie D-BUS, które zapewnia większą integrację aplikacji
			graficznych z terminalem.
		</div>
		<div class="col-sm-12">
			<br> <b>Interfejs graficzny</b><br> Fluxbox z uruchomionym
			programem Adesklets Graficzny interfejs użytkownika GUI nie jest w
			Linuksie integralną częścią systemu operacyjnego, lecz dodatkowym
			zbiorem programów. W zależności od stopnia zaawansowania i integracji
			użytych rozwiązań, dostępne GUI możemy podzielić na małe menedżery
			okien oraz duże środowiska graficzne.
		</div>
		<div class="col-sm-12">
			<br>
			<b>Małe menedżery okien</b><br> Tradycyjne GUI dla Linuksa
			bazuje na osobnym menedżerze okien, takim jak Fluxbox, FVWM,
			Enlightenment, lub Window Maker i zestawie najróżniejszych aplikacji,
			uruchamianych za jego pomocą. Menedżer okien pozwala na kontrolowanie
			położenia i wyglądu okien indywidualnych aplikacji oraz na interakcję
			z X Window System. Wadą niezależnych menedżerów okien jest trudność w
			uzyskaniu spójnych i jednolitych interfejsów różnych aplikacji.
			Przedstawione zrzuty ekranów przedstawiają XMMS, RealPlayer, Mozilla
			Firefox, xterm, gaim i Konqueror; każdy z nich prezentuje się
			inaczej, ponadto, aplikacje te korzystają z odrębnych skrótów
			klawiszowych, inaczej organizują swoje menu, posiadają inne
			mechanizmy kopiowania i wklejania. Nawet jeśli każda aplikacja z
			osobna jest dobrze dopracowana, to używanie ich wszystkich w grupie
			jest utrudnione, gdyż zachowania, których nauczymy się w jednej
			aplikacji zazwyczaj dają się zastosować tylko w niej. Zaletą
			korzystania z niezależnego menedżera okien jest prostota (z punktu
			widzenia programistów i doświadczonych użytkowników) oraz szybkość i
			niezawodność ich działania. Ponadto w porównaniu z dużymi
			środowiskami graficznymi takimi jak GNOME lub KDE, niezależne
			menedżery w mniejszym stopniu angażują zasoby takie jak procesor,
			pamięć i miejsce na dysku twardym. Użytkownicy, którzy preferują
			pracę w terminalu, chętnie pracują w minimalistycznych środowiskach
			graficznych; menedżer okien, sam w sobie, ma im przede wszystkim
			zapewnić możliwość otwierania okien emulatorów terminali
			komputerowych.
		</div>
		<div class="col-sm-12"
			style="margin-top: 20px; border-top: 2px; border-color: black; border-top-style: solid;">
			Data dodania: {{date}} <br> Autor: {{users.usName}} {{author}}
		</div>
		<div class="col-sm-12" style="margin-top: 20px;">
			<h2>Komentarze</h2>
			<div class="col-sm-12" style="margin-top: 10px">
				<div class="col-sm-12">
					<b>dodaj komentarz</b>
					<form name="loginForm" class="form-horizontal">
						<div class="form-group">
							<label for="login" class="col-sm-4 control-label">Podaj
								swoją nazwę: </label>
							<div class="col-sm-6">
								<input type="text" class="form-control" id="login"
									ng-model="user.login" placeholder="Tutaj wpisz nazwę"
									name="login" />
							</div>
							<label for="comment" class="col-sm-4 control-label">Wstaw
								komentarz</label>
							<div class="col-sm-6">
								<textarea rows="4" cols="50" class="form-control" id="comment"
									name="comment" placeholder="Tutaj wpisz komentarz"
									ng-model="user.content"> </textarea>
							</div>
						</div>
						<div class="form-group">
							<div class="col-sm-offset-2 col-sm-10">
								<button type="submit" name="submit" value="submit"
									class="btn btn-default" ng-click="addComment()">Komentuj</button>
							</div>
						</div>
					</form>
				</div>

			</div>
			<div class="col-sm-12" ng-repeat="comment in comments">
				<div class="title">
					<b>Skomentował: {{comment.login}}:</b>
				</div>
				<div class="comments">{{comment.content}}</div>
			</div>
		</div>
	</div>
</div>